Hoe je vanzelf-sprekend wordt

De meeste mensen vinden het doodeng om te presenteren voor publiek. De angst voor spreken in het openbaar staat al jaren in de top-10 van angsten. Veel professionals vermijden het dan ook om te presenteren. Nog niet zo lang geleden deed ik dat zelf ook… Tot ik wel móest presenteren.

Toen ik in opleiding was tot coach, moesten we namelijk op de laatste twee, afsluitende dagen een presentatie houden over onze ontwikkeling tijdens de opleiding. Ik zag er tegenop en wist niet wat ik zou vertellen. De dag voordat we zouden gaan presenteren bedacht ik het pas. Ik schreef een tekst en nam die mee naar de opleiding.

Er was iets wat me niet zinde in die presentatie – het was niet echt mijn verhaal. Ik voelde me de eerste dag ziek en besloot te vragen of ik mijn presentatie op de tweede dag mocht geven. Dat was geen probleem. En aan het einde van de eerste dag, waarop mijn medestudenten hun ontwikkeling prachtig verwoord en verbeeld hadden, besloot ik mijn presentatie helemaal anders te doen.

Ik wist opeens welk verhaal ik wilde vertellen. Ik koos een paar gedichten uit die ik had geschreven in de tijd waarin ik herstelde van mijn burn out. Dat was namelijk de periode waarover mijn medestudenten bijna niets wisten. Ik was na mijn burn out in hun groep terecht gekomen, de studenten uit de groep waarin ik begonnen was, waren allang afgestudeerd… En die burn out was juist een belangrijk onderdeel van mijn opleiding geweest, al klinkt het misschien gek.

Wat ik precies zou gaan zeggen wist ik niet, maar de gedichten zouden mijn leidraad zijn. Deze beslissing gaf me rust. Dit verhaal zou zich laten vertellen, daar vertrouwde ik op. Toen het eenmaal mijn beurt was, ging ik rustig voor de groep zitten. Ik schoof mijn stoel een stuk naar voren, zodat ik dichtbij de anderen zat en begon te vertellen.

Wat er toen gebeurde, was wonderbaarlijk. De woorden stroomden vanzelf uit mijn mond. En mijn medestudenten waren met hun aandacht volledig bij mijn verhaal.

Ik was volkomen zichtbaar en voelde me volkomen op mijn gemak, zelfs toen de tranen over mijn wangen stroomden. Ik had het gevoel dat ik niets te verbergen had en dat deed ik dan ook niet. En tijdens het presenteren voelde ik me gedragen door de groep. Het voelde alsof het spreken vanzelf ging, ik voelde me met andere woorden vanzelf-sprekend.

Die ervaring wekte mijn interesse in presenteren. Wat was er precies gebeurd in deze presentatie? En lag het aan de groep en aan het moment dat het zo ging en dat het zo fijn was? Of was het herhaalbaar?

Anderhalf jaar later (ik meed presentaties nog steeds) volgde ik een training bij een presentatiecoach en ontdekte dat het niet eenmalig was, dat het niet aan de groep lag en dat het herhaalbaar was. Het kostte nog wat moeite om zover te komen, maar daar, in die training, leerde ik hoe ik die vanzelf-sprekendheid voor elke groep kon bereiken.

En nu vind ik het gewoonweg heerlijk om voor een groep te staan presenteren. Dat ervaar ik als een enorme bevrijding. Het is alsof opeens alles mogelijk is!

Gun jij jezelf ook die ervaring, van zichtbaarheid en zelfvertrouwen terwijl je staat te presenteren voor een publiek? Laat jezelf zien en vertel je verhaal, over een onderwerp dat je na aan het hart ligt. Als je dat durft, word je vanzelf-sprekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *