Wat houdt jou tegen?

‘Wat houdt jou tegen?’ Deze vraag plopte op een zaterdagochtend op in mijn Whatsapp. Ik staarde naar het scherm. Wat mij tegenhield? Hoezo? Werd ik tegengehouden dan? Kennelijk dacht de schrijfster van het appje van wel (dank je, Mira).

Ik zocht mijn gedachten af naar een antwoord. (Want zo werkt dat met vragen: je brein gaat meteen op zoek naar een antwoord. Je kunt niet niet antwoorden op een vraag.) En wat ik toen ontdekte, verraste mij. En is tegelijkertijd misschien wel herkenbaar en verhelderend, vandaar dat ik het hier deel.

Ik ken mezelf en weet dat ik mezelf vaak heb tegengehouden. Daar heb ik allerlei redenen voor gehad, dus die kwamen eerst bij me op als antwoord op de vraag (herken je ze?):

  • dat ik me verantwoordelijk voel en denk dat ik daarom niet kan kiezen voor wat ik echt wil (omdat ik de mensen om me heen dan tekortdoe)
  •  dat ik twijfel of ik de juiste keuze maak en er daarom niet vol voor ga (want dan kan het weleens de verkeerde keuze blijken)
  • dat ik denk dat het, wat ‘het’ dan ook is, per se op een bepaalde manier moet en daarom uitstel om het de wereld in te brengen (want het moet eerst nog verbeterd worden tot het aan de eisen voldoet)

Nu ik er zo over nadacht kwam ik met steeds meer mogelijke obstakels op de proppen:

  • misschien dacht ik dat ik niet goed genoeg was in wat ik wilde en hield ik mezelf daarom klein?
  • vreesde ik dat ik anderen lastig zou vallen als ik te aanwezig was?
  • of was ik bang dat ik niets te melden had en liet ik daarom ook maar niet van me horen?

Het lijstje werd steeds langer. En bij alles wat ik opschreef, realiseerde ik me: ja, dit houdt mij tegen.

Na een tijdje had ik een lange lijst obstakels.
Ik keek er verdwaasd naar.

Hoe kon dit?

Ik had anderen al zo vaak geholpen om hun obstakels uit de weg te ruimen. Altijd snel doorzien wat hen tegenhield en hen daar een weg omheen of doorheen laten ontdekken.

Bovendien had ik ook al vaak mijn eigen obstakels opgeruimd.

En nu dit.

Same old story.

Ik voelde me een kluns, een gevoel dat diep doordrong (niet fijn).

Maar waaróm hield ik mezelf dan tegen? vroeg ik me vervolgens af.

Stel dat alles waar was waar ik bang voor was: dat ik niets te melden had, te aanwezig zou zijn, verkeerde keuzes zou maken, niet goed genoeg was, het niet op de juiste manier deed en dat anderen zouden vinden dat ik hen lastig viel…

Wat zou er dan gebeuren?

Ik kreeg het warm bij de gedachte en voelde de angst omhoog kruipen. De angst dat alles dan mis zou gaan en dat ik uiteindelijk op de puinhopen van mijn leven zou neerkijken en zou moeten constateren dat ik die puinhopen helemaal zelf had gecreëerd…

En toen drong het tot mij door.

Oké. Faalangst, dat was wat me weerhield.

Toen ik me dat eenmaal realiseerde, werd ik al wat rustiger. En ontstond er opeens ruimte voor twee vragen daarachter:

  1. Wat zou ik doen als niets mij tegenhield?
  2. En wat zou er gebeuren als alles goed zou gaan?

1. Wat zou ik doen als niets mij tegenhield?

Ik wist het niet meteen, maar liet de beelden in mij opkomen.

  • Dan zou ik veel meer schrijven (want ik hou ervan om woorden te geven aan wat er in mij omgaat en ik denk dat anderen daar iets aan kunnen hebben)
  • Dan zou ik veel meer foto’s en tekeningen maken (want beelden inspireren mij en ik hou ervan om ze zelf te maken)
  • Dan zou ik een online training maken (want daar kan ik mijn kennis en creativiteit in kwijt en daarmee kan ik veel meer mensen tegelijk helpen)
  • Dan zou ik een kleinschalig event organiseren (want ik hou van intieme bijeenkomsten waar je groeit in verbinding)
  • Dan zou ik een fantastisch aanbod bedenken voor bestaande klanten (want ik weet dat ik hen verder kan helpen en doe niets liever)
  • Dan zou ik een dag naar zee gaan, of een weekend (want de zee… de zee is een bron van inspiratie!)
  • Dan zou ik soms dagenlang alleen maar lezen (want wat is er heerlijker dan opgaan in een verhaal?)
  • Dan zou ik vaker naar kunst kijken (want kunst boort mijn creatieve bron aan en daar word ik blij van)
  • Dan zou ik mijn diensten ongegeneerd promoten (want dan kan ik doen wat ik wil: heel veel mensen helpen om zichzelf uit te drukken in het leven dat ze leiden)

Ik kreeg steeds meer ideeën en werd enthousiast. En toen kwam de tweede vraag:

2. En wat zou er gebeuren als alles goed zou gaan?
Dan zou ik op welke plek dan ook mijn werk kunnen doen en heel veel mensen kunnen helpen. Dan zou ik het leven leiden zoals ik het wil leiden, op mijn manier! Ik werd er blij van.

Maar terwijl ik het opschreef, kwamen er allerlei stemmetjes op:

Dat kan toch niet maar zo?
Wie denk je wel dat je bent?
Waarom jij wel en anderen niet?

Waar kwamen deze stemmetjes opeens vandaan?

En wat betekenden die vragen? Waarom zou het ‘niet zomaar kunnen’? Wat zei het over mij als alles goed zou gaan? Hoezo ‘waarom jij wel en anderen niet?’

Als ik mezelf zou laten zien, zouden anderen kunnen denken dat ik mezelf ‘beter’ of ‘meer’ zou vinden dan anderen.

Het drong langzaam tot me door dat mijn faalangst hand in hand gaat met angst voor succes. En dat ik diep van binnen denk dat eventueel succes mij buiten de groep zou plaatsen.

Dus eigenlijk kon het niet goed gaan: óf ik zou falen, óf ik zou slagen, maar in beide gevallen zou dat desastreuze gevolgen hebben…

Zo zag mijn innerlijke verhaal eruit.

Maar daar staat ook iets tegenover. Ik ben niet mijn angst. Er is ook een ander verhaal in mij.

Ik geloof dat we allemaal iets bijzonders bijdragen. Iets waarin wij uniek zijn. Omdat we ons leven tot nu toe op een bepaalde manier hebben geleefd en daaruit lessen hebben geleerd die we op onze eigen, bijzondere manier hebben geleerd omdat we zijn wie we zijn.

Wat we te bieden hebben is een magische mix van karakter, ervaring, kennis, verlangen, waarden en visie.

Daarmee verrijken we de wereld.

Als we onszelf durven laten zien.

Worden we niet allemaal geïnspireerd door mensen die dat durven? En is het niet veel fijner om zo’n inspirator te zijn dan om bang te zijn voor het effect van zichtbaarheid?

Dus…

Als ik mezelf laat zien, is dat niet omdat ik mezelf beter vind dan anderen. Maar omdat ik mezelf niet langer wil tegenhouden. En omdat ik denk dat ik – net als ieder ander – iets bij te dragen heb.

Het is wel spannend. Het kan misgaan.

En wie weet lukt het wel. Dan krijg ik misschien kritiek, maar dan kan ik ook anderen inspireren om te laten zien wat hun bijdrage is en om zich uit te spreken.

En daar ga ik voor.

En jij? Herken je iets van jezelf in mijn verhaal?

  • Wat houdt jou tegen?
  • Wat zou jij doen als niets jou tegenhield?
  • En wat zou er gebeuren als alles goed zou gaan?

Ik lees het graag!

Laten we elkaar helpen de obstakels die ons weerhouden uit de weg te ruimen en zichtbaar te worden, zodat we allemaal onze eigen, unieke bijdrage kunnen leveren en elkaar kunnen helpen groeien in verbinding.

P.S. Ik heb de neiging om deze tekst helemaal te herschrijven. Omdat ik denk dat het zo niet hoort. Maar omdat ik besloten heb mezelf niet meer tegen te houden, publiceer ik hem toch. In de hoop dat anderen er iets aan hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *